1267 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : خداوند عز و جل به برادرم عُزَير وحى كرد : " . . . از مكر من ، ايمن مباش تا اين كه به بهشتم در آيى " . پس عُزَير گريست و بر خود لرزيد . خداوند به او وحى كرد : " اى عُزَير ! گريه مكن . اگر به دليل نادانىات مرا نافرمانى كنى ، تو را با بردبارى خود بيامرزم ؛ زيرا من ، كريمى هستم كه در كيفر بندگانم شتاب نمىكنم و من ، مهربان‌ترينِ مهربانانم " . 1268 . پيامبر خدا صلى اللّه عليه و آله : اى آن كه با كسى كه او را نافرمانى كند ، بردبار است ! 3 / 22 حميد و محمود و حامد واژه‌شناسى " حميد " ، " محمود " و " حامد " صفت‌هاى " حميد ( ستوده ) " ، " محمود ( ستوده ) " و " حامد ( ستايشگر ، ستاينده ) " ، برگرفته از مادّه " حمد " اند كه بر خلاف ذم و نكوهش ، دلالت دارد . گفته مىشود : " حمدتُ فلانا أحمده ؛ فلان را ستودم و مىستايم " . و " رجل محمود و محمّد " را آن گاه مىگويند كه خوىهاى ستوده و نانكوهيده كسى بسيار باشد . " و حمدته على شجاعته و إحسانه حمدا " ؛ يعنى بر او ثنا گفتم و " حميد " ، فعيل به معناى مفعولى ( محمود ) يا فاعلى ( حامد ) است . ابن اثير مىگويد : حمد و شكر ، نزديك به هم هستند و حمد ، اعم از شكر است ؛ زيرا تو انسان را بر صفات ذاتى او و بر عطاى او حمد مىكنى و او را بر صفاتش شكر نمىكنى . فَيّومى مىگويد : حمد ، غير از شكر است ؛ زيرا حمد ، براى صفت موجود در شخص به كار مىرود و در آن ، معناى تعجّب نهفته است و ممكن است در آن ، معناى تعظيم براى ممدوح ( مدح شده ) و خضوع مادح ( مدح كننده ) باشد . . . .